Her sabah işe gitmek işkence oldu bana bu günlerde.2,5 yaş  sendromu mu yoksa büyüdükçe aklı başına mı geliyor bilemem ama irem çok değişti. Yakın zamana kadar sabahları dedesiyle arkamdan el sallayan biran önce parka gitmeye çalışan o küçük kız gitti , yerine geceleri bile onu bırakıp gideceğimi düşünen sürekli korku halinde olan ,kendi yatağında bile kesinlikle yatmayan bi kız geldi.Her zaman görüştüğümüz, sürekli oynadığı arkadaşlarının yanında bile bensiz duramaz oldu. Her sabah kavga gürültü çıkıyoruz evden. Yataktan başımı kaldırdığım an hemen gözünü açıyor irem’de. Ve başlıyor konuşmaya “canım annecim,güzel annecim işemi gidecen,gitme noluy bıbakma beni,ben seni istiyom mamammı.”

Bi yandan hazırlanıyorum,bir yandan bacaklarıma yapışan küçük hanıma laf anlatmaya çalışıyorum, sarılıyorum , seviyorum.”canım kızım ,tatlım benim ben seni çok seviyorum, şimdi gidiyorum ama akşam hemen gelecem seninle oyun oynicaz,düğme oynicaz (buaralar çoğunlukla oynadığımız oyun; düğme kutusundaki tüm düğmeleri boşaltmak,renklerine göre gruplandırmak,düğmelerle şekiller yapmak)

 Tabi ne kadar konuşursam nafile. Kıyameti koparıyor irem ,”gitme noluy” diye.Dedesi geliyor onu almaya her sabah .Beraber hazırlanıyoruz ve aşağı iniyoruz. İrem’in gözü sürekli  bende biryandan ağlıyor biryandan “bebabey gidelim anne, beni de götür işe, bıbakma beni” diyor.

Sarılıyorum ,öpüyorum,öpüyorum ama sonuçta gözyaşlarımı içime akıta akıta onu bırakıyorum gidiyorum.ve düşünüyorum ne kadar kötü bir anneyim .kızım bu kadar yalvarıyorken gitme diye nasıl bırakabiliyorum değer mi 2 günlük dünyada onu bu kadar ağlatmaya.Tüm bu düşünceler beynimi kemire kemire  geliyorum işe.

Onu çok seviyorum , onun için her şeyin en iyisini yaparım,her şey onun için derken farkında olmadan kızımın kalbinde derin yaralar açmaktan çok korkuyorum.

Kafamın içinde  “acabalar, neyapabilirimler ” dolaşıp duruyor.Bir sürü cevapsız sorunun,soru işaretlerinin içinde kalakalıyorum. İnş. Tüm bu yaşadıklarımız geçici bir süreçtir. Ne yazık ki dua etmekten, kızım için üzülmekten başka bişey yapamıyorum.

N.İrem oyuncak bebeğiyle oynarken ona:  "aa buyaya çişmi yaptın buyaya yapma sakın yapma tulalete yapcaz "
Sonra koşa koşa yanıma gelir ve "annecim bebiş çiş yapmış temişlesene"
Anne: "kusura bakma annecim temizleyemem herkes kendi bebişinin çişini temizlesin"
 
                                                   ---------------------

Naz Hanım üstündeki elbiseyi çıkararak elbise dolabının başına geçer.
Ne giicem ,ne giicem diye söylenir.Ve kendisine çok büyük gelen kalın kışlık bi elbise bulur ve giyer. Aynanın karşısına geçer.Bir o yandan bir bu yandan kendine bakar. Ve annesine dönerek " sası oldum annecim"der.
Annesi "annecim pek güzel olmadın elbise sana çok büyük oldu "
Naz " bence güzel"
Elbisenin askısı sürekli omzundan düştüğünden dolayı rahatsız olan  küçük hanım 2 saat sonra annesinin yanına gelir."annecim bu elbise çok büyük bakşa giiicem"der.Ve tekrar dolabın yanına gider.

                                                   ---------------------
İftardan sonra teravihe gitmeye hazırlanan babasına naz hanım
 "bekle bende gelecem camiye " der.
sonra annesinin yanına gelir."annecim ben camiye gidecem .allaa  (allah) yapacam sen sakın ağlama hiç ağlama hiç " der.
babasının yanına doğru giderken ağlama numarası yapan annesine bakar.geri döner " ağlama ama annecim hemen gelcem "der.sonra yüzüme bakar yanağımı okşar ,öper "mamam mamam gitmicem ağlama" der.

                                                ----------------------

Elektrik süpürgesiyle evi süpürürken irem hanımda bebeğiyle konuşmaktadır.İrem bebeğine " kokma sakın mamammı anne süpüücek kapatcak sen uyu "der.bebeğinin üstünü örter.sonra yanıma gelir süpürgenin düğmesine basarak kapatır."annecim bebiş kookuyo süpüüme"

                                                ----------------------

İrem Hanım annesiyle beraber annesinin arkadaşlarına iftara gitmiştir.Masanın baş köşesine hemen kurulur ,tabağını önüne alır ve yanında oturan teyzeye " biyaz su alabiliiimiyim."der

                                               ---------------------
Küçük bebekleri çok seven İrem'e annesi sorar."Annecim sende kardeş istiyomusun alalımmı sana kardeş"
İrem:  "iştemiyoyum ağlay ses yapay"

                                               --------------------

Küçük prenses Parkta oynarken üstünü kirletir.Annesinin yanına gelir."üstüm başım pis oldu bıcıbıcı yapabiliiimiyim."

Prensesin en çok kullandığı cümle bu son zamanlar.Nihayet 1 haftadır  bezi çıkardık hayatımızdan. Aslında daha önce başlamıştık alıştırma çalışmalarına. Ama araya taşınma, yerleşme falan girince bende ilgilenememiştim fazla kızımcımla. Bez kullanması benimde kolayıma gelmişti. Ama baktım ki yaz geçiyor ve arkadaşlarının içinde tek bez kullanan bizimki kalınca bu işe ciddi bir şekilde el atmaya karar verdim::)
Tabi ilk günleri bol kazalarla  geçirdik. Küçük hanım herşeyin farkındaydı. Yapmaması gerektiğinide biliyordu. Hatta yapınca her defasında "hallahallaa sakın yapma sakın "da diyordu::))
"Annecim neden çişin gelince bana söylemiyosun birdaha mutlaka söyle tamammı" dediğimde ise "mamam annecim söölicem tulalete yapcaz " desede
İlk gün sadece 1 defa söyledi,
ikinci gün hiç söylemedi. Tabi dolayısıyla gündüz babanne akşamda ben evde ufak çapta bir temizlik yapmak zorunda kaldık.::)) ama sabretmeliydik.
3.ve 4. gün sadece 2 defa  altına yaptı.Onun dışında hep söyledi.
5. günün skoru sadece 1 kazaydı.
6. gün gündüz hep söylemiş.ben işten gelip prensesi bahçeye çıkardığımda ufak bir kazada orada atlattık.Ama kızımcımın suçu yok oyuna öylesine dalmıştı ki çişinin geldiğini anlayamadı. Arkadaşlarının yanında utandırmak istemediğimden hiçbirşey söylemedim. Hemen eve çıkarırken yolda "hallahallaa tulalete yapcaz sakın buraya yapma sakın" diye söylenip duruyordu.
Ve 7. gün artık kızımcım büyük tuvaletinide küçük tuvaletinide söylüyor .Yapıncada "yuppii tulalete yaptım " diyip kendini alkışlıyor..
Ve bir bez dönemi daha burada sona eriyor. Prensesim artık büyüyor.

Yeni evimize nihayet taşındık bu haftasonu .Zor işmiş bu taşınma olayı .Hemde çok zor. Hernekadar küçüklüğünden yakınıp dursamda seviyodum ben eski evimi.5 yıl yaşadığım küçük evimi.
İyi kötü çok şey yaşamıştık orda.en önemliside güzel kızım ordayken katıldı dünyamıza.Ama olsun tebdili mekanda ferahlık vardır dimi Özellikle daha büyükse gidilen yer ,ferahlık dahada fazladır::))insanoğlu herşeye alışıyo zamanla.
Uzun zamandır yeni evin dekorasyonuyla ilgili araştırmalar yapmak,herşeyiyle yakından ilgilenmek ,beyenmediklerimizi tekrar yaptırmak,taşınma moduna girmek,oturduğumuz evi akşamları yavaş yavaş toplamak ve bu aradada yeni evin temizliği ve tabi bunların dışında devam eden bir hayat, çalışmak ve heran hareketli bir çoçuk.Tüm bunlar bayağ yormuştu beni.Ama bu yeni eve yerleşmek var ya,  kolileri açıp açıp  yerleştirmek.İşte bu hepsinden daha yorucuymuş.Parmaklarımın uçlarına kadar heryerim hala sızlıyor.Bu yerleşme olayı bi müddet daha vaktimi alır.
Sonrada uzuuuun bir süre dinlenmek isterdim ama bu sene tatil yok sanırım bana  :(

26,5 aylık olan Küçük  'abla'yı tuvalete alıştırmaya çalışıyoruz babannesiyle beraber buaralar . Lakin henüz bir arpa boyu yol katetmiş değiliz. Aaatık abla oldum diyerek ortalıklarda dolaşan küçük hanım tuvaletini söylememekte ısrarlı. Lazımlık,alafranga,alaturka hertürlü yolu denedim. Sanırım  sadece oralara oturmakla işi bitmiş sanıyor."Otutdum anne,yaptım anne " deyip kalkıyor.
Neeyyse ısrar etmiyoruz,üzerine gitmiyoruz,zamana bırakıyoruz,biranönce bezden kurtulmayı diliyoruz veee seni çok seviyoruz minik kızım...